Fuocoammare

66. Berlin Film Festivali'nin Altın Ayı ödüllü filmi Avrupa'nın kapısına dayanan mülteci krizine son yirmi yılda 15.000'i ölü olarak 400.000 sığınmacı ağırlayan İtalyan adası Lampedusa'dan bakan bir belgesel. Fuocoammare onca kurgu filmin arasında büyük ödüle uzanınca festival jürisinin göstermelik politik demeç fırsatçılığı yaptığını düşünmüş, filmin hem izlemeden hem istemeden hakkını yemiştim. Meğer Gianfranco Rosi'nin filmi göçmen deneyimine takdir edilesi sinematik kaygılarla meditatif yaklaşma niyetindeymiş. Geçimini denizden sağlayan balıkçı ailelerin gündelik dertleriyle, daha iyi bir hayat için korkunç koşullarda teknelerle Akdeniz'e açılan mültecilerin insanlık dramını beraber yoğurmak çarpıcı bir tezat oluşturuyor. Rosi görüntü yönetmenliği geçmişini de konuşturup ada coğrafyasıyla beraber bu farklı koşullardaki insanlık durumlarına neredeyse bir habitat tetkiki yapacak denli gözlemci yaklaşmış. Filmin sıkıntılarıysa tuhaf bir şekilde yönetmenin manipülasyonunun belirginleştiği anlar. Yaşanan travmanın anlatıldığı İngilizce ağıt beni filmden çekip aldı mesela. Tamam belgesel olduğu için bir açıklama ihtiyacı beliriyor ama zaten her şey ortada değil mi? Ne gerek var? Bırak kendi dillerinde ağlayıp, isyan etsin insanlar. Diğer yandan balıkçı ailenin çocuğunun tembel gözü seyirciyi de işin içine dahil eden hoş bir metaforken çocukların kesip parçaladıkları bitkileri elektrik bandı ile tekrar yapıştırma girişimleri en uyduruğundan bir empati dilenciliği.

Yönetmen: Gianfranco Rosi
Yıl: 2016
Süre: 114 dk
Oyuncular: Samuele Pucillo, Maria Costa, Francesco Paterna

Yorum Gönder