Elle

Betty Blue yazarı Philippe Djian'ın yakın tarihli bir romanından (Oh...) uyarlanan Elle yerden ısıtmalı, içten yanmalı bir psikoseksüel gerilim. Seksenine merdiven dayamış Verhoeven hâlâ cayır cayır yakıyor. Film için tecavüz hakkında deniyor ama, aslında o bizzat tecavüzün ta kendisi. Hakkında yapılabilecek cinsel politika ve kadına biçilen rol okumalarının neredeyse aynı pencereden hem dişi bir güç gösterisine hem de kadın düşmanlığına açılabiliyor oluşu kışkırtıcı. Aynı topuklular içinde bir yanda tecavüze uğramış bir mağdur olarak travmasıyla yüzleşen bir kadın varken diğer yanda cinselliği şiddet ve kanla koşullamış geçmişi boklu bir sosyopat duruyor. Sıkıntının baba meseleli arka planı muğlak. Olanların ardındaki motivasyona dair bir açıklamanın yapılmayışı da süreci daha enteresan kılmış. Ne var ki filmin ayartan çapraşıklığı bir noktadan sonra ipe sapa gelmez bir hâl alıyor. Ha anlatının şeytani hazzı sekteye mi uğruyor? Asla. Tersine katmerleniyor. Karakter dürtülerini belirleyen sosyolojik profiller, cinselin sebep sonuç ilişkileri, tutkunun üretim mekanizmaları hep birbirine dolanıyor, işin içinden çık çıkabilirsen. Michèle Leblanc desen sanki olgunluk yıllarını yaşayan fettan bir Carrie White. Utanç, diyor, bir şeyleri yapmaya engel olacak kadar güçlü bir duygu değil. Mevzu bu derece içgüdüsele bağlanınca da fazla gıkınızı çıkaramıyorsunuz. Isabelle Huppert'in buradaki deccal oyunu olağanüstü. Onunki bir filmi geçerli kılmak adına bir oyuncudan beklenebilecek her şey ve dahası.

Yönetmen: Paul Verhoeven
Yıl: 2016
Süre: 130 dk
Oyuncular: Isabelle Huppert, Laurent Lafitte, Anne Consigny, Charles Berling, Jonas Bloquet

Yorum Gönder