I, Daniel Blake

Sinemada sosyalist realizmin ağababalarından Ken Loach küt, köşeli, sinema duygusundan yoksun bir neoliberal sistem eleştirisi filmiyle Altın Palmiye almış. Burada asıl eleştiriyi Cannes jürisi hak ediyor ya, hiç girmeyelim oralara. Zaten söylenen söylendi. I, Daniel Blake'te yönetmenin toplumsal şuuru yüksek, alışılagelmiş kaygıları geçerliliğini koruyor. İşçi sınıfı anlaklı politik ajandanın hedefinde bu kez sosyal hizmetler var. Devlet işsizlik ve destek maaşı bağlamadan önce başvuranın burnundan fitil fitil getiriyor. Bürokrasinin anlayışsız, insafsız, onur kırıcı caniliği önce resmi prosedürlere takılan, dijital çağdan bihaber yaşlı marangozdan zorlama bir durum komedisi sağıyor. Yanlış anlamayın, saatlerce bekleten, berbat bekleme müzikli çağrı merkezleri, saç baş yolduran talepkâr online başvuru formları filan şu ya da bu şekilde hepimizin karşısına çıktı. Ama sonrasında olanları da düşününce aynı espri üzerine kırk dakikalık bir girizgâh yapmanın anlamını çözemedim ben. Çözememiştim daha doğrusu. Çözdüm sonra. Loach acıma duygusu butonumuzu yalama etme derdindeymiş. Marangoz Daniel Blake ne kadar zanaatkârsa, bu film o kadar sanat değil.

Yönetmen: Ken Loach
Yıl: 2016
Süre: 100 dk
Oyuncular: Dave Johns, Hayley Squires, Sharon Percy

Yorum Gönder