Always Shine

Sanırım yılaşırı bir iki tane bunun gibi kafa içi sahneli David Lynch özentisi film izliyoruz. Always Shine'ın kırda kimlik arayışlı avangart yürüyüşü kendi biçimsel katakullisi içinde boğularak çirkin ölmüş. Tutunamamanın buradaki sinirleri bozuk, çoklu kişilik bölünmeli çağrışımları ilham alınan filmlerin (Mulholland Drive, Persona ve hatta kasıtlı ucuz estetiğiyle Single White Female'in) tematik derinliklerine karşılık şizofrenik bir manzaradan ötesini sunamıyor. Anlatı, oyuncu olma yolunda biri diğerine göre daha başarılı iki kız arkadaşı takipte. Kızların karşılıklı duyar ve anlayış maskelerinin ardında tiksinti, acıma ve çekememezlik okunuyor. Hırs ve kıskançlığın ölümcül sonuçlarına daha bu yıl saplantı derecesinde estet bir yaklaşımla The Neon Demon'da maruz kalmıştık. Bu onun eline su dökemez. Hem de onca filmcilik numarasına rağmen. Always Shine açılış jeneriğinin kitsch iması ile hüsranını da içinde saklayan bir beklenti oluşturarak başlıyor. Sonrası sayıklamalardan ibaret. Kapı gıcırtılı ses düzeneği, kişilikteki çatlamaları alenen işaret eden hızlı ve kesik kurgu, sanrılar, rol kesmeler ve vadide pus göstermekle meşum olunduğunu sanmalarla muammalı psikolojik gerilim kartını fahiş oynuyor film. Tamam be anladık, dediriyor. En önemli sahnesinde klaket gösterip metalaştığını da sanmıyor mu... Hoşuma giden tek şey "annelerini öldüren canavarlar" sözüyle bir ara tüm bu gösterinin bir anne kız rekabetine göz kırpışı.

Yönetmen: Sophia Takal
Yıl: 2016
Süre: 85 dk
Oyuncular: Mackenzie Davis, Caitlin FitzGerald, Lawrence Michael Levine, Khan Baykal

3 yorum

  1. Yanıtlar
    1. 😂 yaa, delete the account demeliydin!. Bu filmi senin Lynch sevenler gazınla izlediğimin farkındasın değil mi?

      Sil
    2. Sana bu sene bir daha gaz verirsem üç olsun.

      Sil