Nocturnal Animals

Efendim, Tom Ford'un bu fiyakalı gece hayvanları koleksiyonu, sanat ve kimlik arasındaki ilişkiyi gerçek ile kurmacanın danışıklı dövüşüne izdüşürerek sorunsallaştırmaya kalkışmış. Sinema kariyerini A Single Man gibi hassas bir şaheser ile açıp marka moda tasarımcısından vizyoner artiste terfi eden Ford ikinci filmiyle bir güzel tökezleyip podyum öpüyor. Çöp kültür ve ucuz roman esinleriyle adiden sapkın, provokatif ve çarpıcı sansasyonlar elde etmek isteyen Nocturnal Animals'ın tutku, sanatçı duyarlıklar ve şiirsel adalet üzerine sayıklamaları niyet edilenin aksine gülünç daha çok. Hem de bütün bu deli saçmasına biraz olsun anlam katabilecek alaycı bir mizahtan (açılış jeneriği hariç) yoksun bir şekilde. Sanatçı geçinen sözde entelektüeli duygu dünyasının sığlığından vurmanın modası geçmişliği bir yana, eski kocanın üç kuruşluk gerilim romanıyla hazırlanan üstkurmacanın postmodern anlatının emekleme zamanlarından kalmışlığı asıl göz devirme sebebi. Aa, ama oldu mu hiç, çok komplike film bu bi' kere. Sen anlamamışsın. Kaliforniya, Los Angeles tepelerinde cam malikânelere çarpıp ölen serçeler gibi kırılgan buradaki insanlar. Teksas'ın çorak arazilerini çizen kayıp otobanlar gibi girift buradaki pişmanlık hikâyesi. Ah okuduklarıyla sarsılıp kitabı elinden düşürmeler, paralel banyo buhranları, oh çöplükte mizanseni çalışılmış kırmızı sofa üstünde çıplak cesetler. Daha Tom Ford, daha, biraz da şurama sentetik sanat galerisi estetiği, n'olur. Daha sert, daha sert. Ahh. Pısırık sanatçının edebi öcü... Hmm, bir intikam silahı olarak sanat. Bak bunu sevdim. Evet, doğrudur, en güzel sanat eserleri çoğu zaman acıyarak, kanayarak verilir, ama bunu Nocturnal Animals'daki gibi kuşe kağıt mecmua sezgisizliğinde anlatmaya girişmek ağır ahmaklık. Neyse, bir dahaki sefere...

Yönetmen: Tom Ford
Yıl: 2016
Süre: 116 dk
Oyuncular: Amy Adams, Jake Gyllenhaal, Michael Shannon, Aaron Taylor-Johnson, Isla Fisher, Armie Hammer, Jena Malone, Laura Linney

Yorum Gönder