L'amant double

François Ozon'un Cannes Ana Yarışma vizesi almış bu duble denyo lö dalavere psikoseksüeli bana yönetmenlerin filmlerinde kimi mevzuları işleyebilmeleri için bir çeşit ruhsat taşımaları gerektiğini düşündürdü. L'amant double'da başına dert olan karın ağrılarına psikosomatik rahatsızlık teşhisi konmuş manken eskisi jeune et jolie dilberimiz yakışıklı psikiyatrı ile arzunun ve seksin tavşan deliğine yuvarlanıveriyor. Ama ne yuvarlanma, maazallah şangır şungur. Cinsel saplantılı psikolojik gerilim sineması denince akla gelip gelebilecek her şeyin boca edildiği fos bir ikili oyun buradaki. Ayna, cinsel bastırılmışlık, psikanaliz, ayna, kimlik bunalımı, derken ikizler bahsi, kedi, tekinsizliktir onun resmi, ayna, soyut sanat galerisi, e çıkılan döner merdivenlermiş meğer zihnin girift labirentleri, ayna, sonsuz görüntü, ayna, suretler, rüyalar, halüsinasyonlar, seks shop vitrini, cinsel iktidar ilişkileri, pardon ayna göstermedik mi, yansımalar, dominant, resesif, anal seks, şuraya da birkaç ayna koyduk mu oldu da bitti. Vajina görüntüsünün hemen ardına ağlayan göz yerleştiren bir sembolizm düşünün, ya da anüsten girip ağızdan çıkmalı manidar bir kamera oyunu, işte öyle bir nüans, öyle bir incelik. Peki başrollerin ikiz çocuklarla kamera karşısına geçip kameraya kaş göz ettikleri o istemsizce komik, güya sürreal abuk sahnelere ne demeli. İma, örtmece filan hak getire, her şey tepeleme. Ne kadar çok, o kadar iyi. Öyle de yapay, öyle de göstermelik ki L'amant double'ın motiflerinin hepsi. Ne buhranı ne de provokasyonları sahici. Sonunda tutamayıp açıkladığı, topu topu 15 dakika sürecek bir Google araştırması derinliğindeki parlak fikirleri de acınası derecede gülünç. Bari biraz olsun mizah yapabilseydi.

Yönetmen: François Ozon
Yıl: 2017
Süre: 107 dk
Oyuncular: Marine Vacth, Jérémie Renier, Jacqueline Bisset

2 yorum