Revenge

Revenge
Bu kan revan intikam fantezisinin tecavüzü bir adamın ağızında basit ve tiksinç ve fakat fena hâlde sarsıcı bir görsel tasvirle zihnime kazıyışını kolay kolay unutamayacağım. Beden korkusu literatürünün delmeli, sokmalı, ısırmalı bütün izinsiz giriş eylemlerinden sert bir Bloody Mary hazırlayan Revenge festival gösterimlerinden bu yana orada burada hakkında yapılabilecek en kolaycı nitelemeyle feminist ilan ediliverdi. Oysa film nihilist daha çok. Varılacak anlağa doğru cinsiyetler eşitliği üzerinden hepçi bir yaklaşımdan ziyade alayını tanımayan hiççi bir yol izliyor. Başarısı da burada daha çok. Çünkü buna benzer tecavüz intikamı anlatılarının cılız bir kurban edebiyatına saplanıp kalmaları çok olası. Hâl böyle olunca işlenen aşağılık suçun can alıcı ifadesine dair pek çok mühim içerikten olunuyor. Tecavüz olay örgüsünün bir aracı olarak büyük resimden düşüveriyor. Revenge'de ise o her köşe başında gövde gösterisinde. Hem nüfuz alanı kadın bedeni de değil sadece. Erkek de delinip deşilmekten nasibini alıyor. Hikâyenin seks objesinin Barbie'den dişi terminatöre evrilişine gelince, aslında bir imkânsızın duyurusu yapılıyor. Yalnız buradaki imkânsızlık bu çıtı pıtı kızcağızın silahlı, iri yarı üç adama kafa tutuşunun mümkün olup olmayışı, başına gelenlerden sonra mucizevi bir şekilde küllerinden yeniden doğuşu meselesi değil. Buradaki imkânsızlık komple tertibin kapışmayı çorak ve ıssız, gerçeküstü bir bilinç arenasına çekişinde. Kumandası belirsiz bir dövüş oyununda cinsiyet rollerinin icrası ve tersinmesi. Televizyondan göz kırpan Amerikan güreşinin çok benzeri bir planlı performatiflik. Bununla birlikte filmin cinselliğe bakışının alarm veren bir psikopatolojik vaka olduğunu yadsımamak gerek. Örümcekli (primal scene), sürüngenli, vücut sıvılı, oluk oluk kan sızdıran açık yaralara çomak sokmalı bir kâbus seyrine geçiş fazla kolay oluyor. Ve açıkça söylemek gerekirse kaybeden her türlü seks oluyor. Muazzam efektif bir iğrendirme ajandasıyla işliyor çünkü Revenge. Cinsel imalara ve birleşmelere dair akla gelip gelebilecek yapış yapış her hareket görsel bir ifade buluyor burada. Yönetmenin müthiş bir imgelem gözü olduğuna şüphe yok. Yine de sıkı bir kontrol ve stilizasyon uğruna yer yer gerilim ve mizahtan verilen tavizler filmine kan kaybettiriyor. Yeni işlerinde buradaki ilk film çömezliklerinden kurtulursa yolu açık.
Yıl: 2018
Yönetmen: Coralie Fargeat
Senaryo: Coralie Fargeat
Süre: 108 dk
Oyuncular: Matilda Lutz, Kevin Janssens, Vincent Colombe, Guillaume Bouchède

 Yorum Gönder