Sharp Objects

Sharp Objects
* Yazıda filmin sürpriz gelişmelerinin bahsi geçiyor.
Gone Girl ile sükse yapan Gillian Flynn'in çok satan gizem - gerilim romanları kendi filmlerine kavuşmaya devam ediyor. Big Little Lies'ın başarısını takiben kasaba ahalisi dinamiklerinden beslenen bir başka cinai dramayı gözüne kestiren HBO, Flynn'in ilk eserinin bu dizi film uyarlamasıyla hedefine ulaşmış görünüyor. Sharp Objects'de başrol elbette yine yazarın imzasını taşıyan dişi feveranlarıyla zor kadınların. Kabus gibi bir çocukluğun gölgesinde yetişkinliğini âdeta bir travma sonrası stres bozukluğu olarak yaşayan genç bir kadın muhabirin, doğup büyüdüğü kasabadaki çocuk cinayetlerini haber yapmak üzere görevlendirilmesini anlatan Sharp Objects'te yuvaya dönüşün karanlık ve dolambaçlı yolu tüm sinsi marazlarıyla annelik kurumunun tahliline çıkmakta. Öyle de endişe verici bir çözümleme ki bu, anneliğin burada resmedilen psikopatolojisi genelgeçer sosyokültürel temelleri ile insanlığın dününü, bugününü ve yarınını tehdit etmeyi sürdürüyor. Anne bir hasta bakıcı olarak karşımıza çıkıyor Sharp Objects'te. Onun evlatlarına gösterdiği özende kötücüle açılan bir kişisel tatminin cehennem kapısı aralanıyor. Onu bir yandan her şeyin sebebi kılarak ilahlaştırırken, diğer yandan ruhsal rahatsızlıklarının nedenlerini geçiştirerek mahkûm ediyor. Flynn'in metninin bu bağlamdaki nüanssızlığı, fitne ve fesadı hiç düşünmeden yine yeniden Havva'nın hanesine yazıp kadın düşmanı görünecek kadar ürkütücü. Kadınlar da canavarlaşabilir, onlar da korkunç cinayetler işleyebilir fikrindeki de ve da'larda gizlenen aşağılayıcı bir gururu cinsiyet eşitliği sanarak hem de. Yalnız, alttan alta isyankâr bir öz bu ithamcı tutuma son anda hakkaniyetli bir gerekçe sağlamayı başarıyor. Anneye koyulan teşhiste ortaya çıkan, gösterişli tıbbi adıyla anlatının gotik abartısını da ağız dolusu karşılayan hastalığın, toplumun kadına dayattığı anne rol modelliğinin ta kendisi olduğu ima ediliyor. Aşırı bir itina, sevecenlik, evlatlarının üzerine titreme, anne eli işte. Sevgisiyle öldüren. Annenin elinden zehir olsa içilir. Ve içiliyor da, hepimiz içiyoruz o zehirden. Hepimiz öyle ya da böyle psikopatız, psikopat yetişiyoruz, bazılarımızın psikopatlıklarına "normal" deniyor sadece. Sharp Objects'in finalde ifşa olan ikincil faili de bu sebep sonuç ilişkisinin çemberini tamamlamış oluyor. Bir hasta bir başka hasta, bir katil bir başka katil yetiştiriyor. Burada kullandığım hasta ve katil sözcüklerinin en azından kendi adıma yargı içermediklerini belirtmek isterim. Flynn'in metninin başardığı bir şey daha varsa o da bu sözcüklerin toplumsal kullanımlarındaki zapt edici gücün farkında olması. Gelelim bana kesinkes olmamış dediren kimi keskin detaylara. Bu mini dizi yetkin ve hevesli ve fakat fazla "temiz" filmciliğinin kurbanı oluyor biraz. Yönetmen Jean-Marc Vallée'nin cilası onun kusurlarını örteceğine köpürtüyor bana sorarsanız. Gillian Flynn'in olay örgüsünün önemli noktalarına kafa yorup araları doldurmaktan aciz taslak romancılığı, inceliksiz hikâye anlatıcılığı sırıtıyor bu uyarlamada. Sürekli kaş göz eden diyalogların sezgisizliği ve gülünç anıştırma çabaları da hiç yardımcı olmuyor. Hem sonra, psikolojik sıkıntıların kırık, çatlak ve kesiklerle sembolik ifade edilişlerinden size de fenalık gelmedi mi artık? Karakterin kameraya kameraya gösterilen cep telefonunun camı bile çatlaklar içinde, ruh hâlini siz düşünün dercesine. Ki Sharp Objects ölçüsüz flashback kullanımını da buna alet ederek işin iyice cılkını çıkarıyor. Oradan bir ayna yansıyor, burada bir ceset beliriyor, kilit bir anı hatırlanıyor, ve bu böyle anlamını yitirmek üzere defalarca defalarca tekrarlıyor. Yani tamam, bir bilinç akışı sergilenmek isteniyor da, burada o yönde gösterilen her bir çaba bariz biçimsel kaygılara dönüşüp çiğ tatlar vermeye başlıyor.
Yıl: 2018
Yönetmen: Jean-Marc Vallée
Senaryo: Gillian Flynn (roman), Marti Noxon (kreatör), Ariella Blejer, Dawn Kamoche, Scott Brown, Vince Calandra, Alex Metcalf (uyarlama)
Süre: 8 bölüm - 8 saat
Oyuncular: Amy Adams, Patricia Clarkson, Eliza Scanlen, Chris Messina, Taylor John Smith, Sophia Lillis, Elizabeth Perkins, Matt Craven, Henry Czerny, Madison Davenport, Lulu Wilson

 Yorum Gönder