Tully

Tully
Diablo Cody ve Jason Reitman ortaklığının adı konmamış, kadınca kararınca üçlemesinin bu son ayağı, Juno'nun ergen, Young Adult'ın genç yetişkin çıkmazlarına annelikle koşullandırılmış bir orta yaş krizi ekliyor. Burada amaç, gençliğe vedayı kafaca olabildiğince sağlıklı gerçekleştirebilmek. Bu mümkün mü peki? Tully bunun bilinçli bir gayretle pek mümkün olmadığını, debelenip çırpınmanın güçlüğü ancak körüklediğini, asıl ihtiyacımızın iç sesimize güvenerek sağlayacağımız bir sükûnet olduğunu söylemekte çokça haklı. Keza aynı sürecin bir aydınlanmadan çok bir uzlaşı olduğunun farkındalığıyla da çok doğru bir tutum sergiliyor. Buna karşılık tüm bu hakiki hissiyat anlatısal karşılıklarını bulmakta ciddi sıkıntılar yaşıyor. Charlize Theron'un tüm yaralayıcı nüanslarının hakkını verdiği lohusası bir hayat memat meselesine evirdiği kimlik bunalımıyla cebelleşirken, Tully'nin aklı fikri hikâyesinin dönüm noktası için tasarlanmış ama üzerine şöyle yatılıp uyunmamış bir "parlak" fikri ifa etmede. Öyle bir fikir ki bu çıkış noktasındaki iyileştirici niyetle kağıt üzerinde gerçekte olduğundan çok daha zararsız duruyor. Fakat onun buradaki tecellisinde filmin bütününün altında yatan düşüncesizliği de ele veren sevimsiz ve sinsi bir olmamışlık var. Kahramanı sade ve sadece engeller ile tanımlanmış bir hikâye bu. Böyle olduğu için de o engellerin ötesinde, bir zamanlar var olmuş ama ağır tavizlere maruz kalmış bir bireyi saptamak zorlaşıyor. Karakter, Diablo Cody'nin şu muzır, eksantrik tahlillerimi bu sefer de annelik üzerinden yapayım dediği anda kafasında beliren prototipten hiç de uzak değil. Anne olmaktan çok anneliğe fırlatılmış gibi. Bu pekâlâ bir hazırlıksızlığın çarpıcı bir ifadesi de olabilir, ama bu filmde, annelik ve aile hayatına dair yapılan gözlemlerin akla gelen ilk şeyler sıradanlığı tutturduğu bu anlatıda değil. Tully'de o kavrayışlılık yok maalesef. Baba ve çocuklar kadar annenin kendi, onun kişisel savaşımı da savuşturuluyor. Kalp kırıcı travmaların böylesi keyfî anlatılara alet edilmesiyle problemim var benim. Bir doğum sonrası depresyonuna odaklanıyorsan sen, o hikâyenin esas kahramanı doğum sonrası depresyonu olmalı, onun vesile olduğu zoraki bir anlatı numarası değil. Filmin bütün mekanizmaları yalnız geceleri ortaya çıkan genç bir dadıyı servis etmek ve onu bize yutturmak için çalışıyor. Abinin anlayışlı abiliğini göstermek adına ücretini de karşılayarak bu dadıyı tutma ısrarından tutun, hızlı bir kurguda verilen bebek bezi değiştirme montajının ima ettiği bezginlik bile. Son çeyrekteki ifşanın sahne sahne kanıt gösteren sunuluşu da onunla ne kadar memnun olunduğunun bir diğer göstergesi olarak yanlışın üzerine tuz biber ekiyor.
Yıl: 2018
Yönetmen: Jason Reitman
Senaryo: Diablo Cody
Süre: 95 dk
Oyuncular: Charlize Theron, Mackenzie Davis, Ron Livingston, Mark Duplass, Asher Miles Fallica, Lia Frankland, Elaine Tan, Gameela Wright

 Yorum Gönder