Dogman

Dogman
Matteo Garrone, filmi Gomorra ile sükse yaptığı İtalyan mafya kültürü etüdünü Dogman'de ferdî ve başıboş bir suç öyküsüyle sürdürüyor. Boğucu kasvetiyle dünyanın sonuna aitmiş gibi duran, yolsuzluk ve yoksulluğa bulanmış bir viran mahallede bir köpek bakıcısına sempati besliyoruz. (Belki de sadece) Hayvan dostlarının bilge dilinden anlayan, onların koşulsuz sevgilerinin karşılığını aynıyla veren babacan bir adam bu. Ufak ve çelimsiz oluşunun ekmeğini ahalinin duyarlı bir üyesi olarak göze batmadan yiyen Marcello mahallenin herkesin burnundan getiren kabadayısına bile sevecen yaklaşıyor. Ancak, Marcello'nun kendini muhitin kokain trafiğine aracı olduracak kadar ortama uyma, kalabalığa karışma çabası ters tepmek üzere. Vefa ve iyi niyetinin suistimal edilmesi an meselesi. Şunu söylemek gerek ki Garrone'nin filmi her şeyini başkarakterine ve onu yaşayarak muhteşem oynayan adaşı aktör Marcello Fonte'ye borçlu. Yer yer biz bunu daha önce izlemiştik hissi veren Dogman şiddeti kayıpla koşullarken, onun hiçbir zaman bir şeylere çare olamayacağını vurgulayan karakter tahliliyle ayakta durmayı başarıyor. Şimdi, gelelim bu toplum ve tavır eleştirisinin tanıkları olan köpeklere. Bariz ve kaba bir metafor kullanımına alet oldukları söyleniyor, katılmıyorum. Filmin bariz ve kaba kaçtığı yerler daha çok olay örgüsünü ilgilendiriyor bence. Köpeklerin köpek olmak özelinde bir kötüleme olarak kullanılmayışındaki özenle ilgileniyorum ben asıl. Hatta Dogman'e köpeklerin bir tezat olarak yerleştirildiğini ileri sürebilirim. Varlıkları filmin her noktasında yüce bir merhametin işaretiydi çünkü, ve film itliğin daha çok insanlara mahsus olduğunun altını çiziyor.
Yıl: 2018
Yönetmen: Matteo Garrone
Senaryo: Ugo Chiti, Matteo Garrone, Massimo Gaudioso, Marco Perfetti, Fratelli D'Innocenzo, Giulio Troli
Süre: 102 dk
Oyuncular: Marcello Fonte, Edoardo Pesce, Alida Baldari Calabria, Adamo Dionisi, Nunzia Schiano

 Yorum Gönder