Avengers: Endgame

Avengers: Endgame
Daha geçen Kopenhag'ın Uluslararası Belgesel Festivali CPH:DOX'ta bir konferansta, bugün sinemaya gitme deneyimini Amerikan süper kahraman filmleri ayakta tutuyor diyen Nicolas Winding Refn geliyor aklıma. Bu filmlerden sorumlu sinema endüstrisinin kitleleri yatıştıran statükocu ideolojisinden tiksiniyor olsam da durumun bu olduğunu görmezden gelmiyorum. Onları izlemek için sinemaya gidip bilet kestirdiğimde hasılatlarına katkı yaptığımı ve böylece kapitalist düzene boyun eğdiğimi de bilmiyor değilim. Paradoksu kardeşlerimle bir araya gelip bu filmlerin ücretlerini aile saatlerine bozdurarak yeniyor ya da yendiğimi sanıyorum kendi adıma. Marvel sinematik evreni şahidimdir. Onun 11 yıla yayılan genleşmesinin eseri 22 filmlik yıldız kümesinin bu son yıldızı için de durum farklı değil. Gelelim Avengers: Endgame'in kendisine. Evrenin ıslaha ihtiyacı var deyip parmaklarını bir şıklatışıyla yaşamı ikiye bölen Thanos'a karşı duyulan "Avenger" hıncın sevenleri ayırmayın ağlaklığından ibaret içeriği kozmik ölçekte saftirikliğin daniskasını yazmıyor mu, yazıyor. Ve fakat, aydınlık ve karanlık güçleri destansı çarpıştıran bu dokunaklı Marvelodrama süper kahramanlarının insan nabzını tutarken zamanla olan iletişimimize dikkati çekiyor asıl. Bildiğimizi sandığımız dünyanın kurulu düzeninin ve yaşamı onadığına inanılıp arkasına sığınılan "normal"in mekânsal bir hüsnükuruntudan, bir tortudan ibaret olduğunu kaçırıyor ağzından Endgame. Onun kurnazca tertiplediği sürükleyici zaman soygunu başarısının içinde muazzam bir başarısızlık abidesi taşıyor. Zamanda geri dönülebilecek bir yuvanın olmadığının bilinciyle buruk. Acı dindirilebilir belki ama unutulamaz. Thanos hezimetinizle yüzleşemeyip yine bana geldiniz diyor da hezimet iliklere kadar işlemiş, kabul edilmiş ki. Avengerlar Endgame'de şu kalıplaşmış kurtarma görevlerinden birini yerine getirmiyor, bir sonun kreşendosunu icra ediyorlar. Bozgunun üzerinde sıçrayıp icabın icabına bakan, karşı konulması güç bir zamansal karakteri olan bir son bu. Marvel'in standart yarım ağızlılığından, bozuk plaklığından çok az etkilenen, görkemli bir son. Kronolojinin ufkunda insansı maketlerin beyhude oyununa hadi diyen bir son. Çizgi roman hayranları için devasa bir açık büfe sunan bu gişe canavarı sonsuzluk taşlarına kültürel kilometre taşını da ekleyerek gerçekleştirdiği tarihi vedasıyla milyonları rüzgarına kaptırmakla kalmıyor, saklı potansiyelleri düşünmeye dair kendinden beklenmedik bir açımlama alanı yaratıyor.
Yıl: 2019
Yönetmen: Anthony Russo, Joe Russo
Senaryo: Stan Lee, Jack Kirby, Jim Starlin (çizgi roman), Christopher Markus, Stephen McFeely (uyarlama)
Süre: 181 dk
Oyuncular: Robert Downey Jr., Chris Evans, Mark Ruffalo, Chris Hemsworth, Scarlett Johansson, Karen Gillan, Jeremy Renner, Josh Brolin, Paul Rudd, Chadwick Boseman, Elizabeth Olsen, Rene Russo, Tilda Swinton, Don Cheadle, Benedict Cumberbatch, Brie Larson, Zoe Saldana, Tom Holland, Anthony Mackie, Sebastian Stan, Danai Gurira

 Yorum Gönder